کشیده شد

غزلی ناچیز به پاس اشکهایی که با نوای آسمانی مرحوم «سلیم مؤذنزاده» ریختهام:::خمیازهی گوش از نشاط باده خالی شدمستان به هوش و شهر از افتاده خالی شدآواز نورش بازتاب روح ایمان بودشب را رها کرد و دل سجاده خالی شدداوودحنجر بود و دل را صیقلی می کردافسوس از حجم نفس، سنباده خالی شدوقت اذان، رخت عزا را تازه خواهد کردشهری که از شور «مؤذنزاده» خالی شدبی ذکر «زینب، زینب» و «جانیم سنه قوربان»از آب و تاب آوای هر دلداده خالی شدبا صوت مصنوعی چه میتازند مداحان!گفتیم تا: «کو مرد میدان؟»، جاده خالی شد کشیده شد...

هرچند با گردنکشیها لج نخواهم کردچون دشنه بر دیوار گردن کج نخواهم کردبا دشمنانم روز را روراست میجنگمشب را به سازش با ریا منتج نخواهم کردبا هرزگرد کعبههای ساعتی خود راسرگرم سرگردانیِ این حج نخواهم کرداز حجم اغراق تلفظها دهانم راهمراستا با لهجهی مخرج نخواهم کرددر گیر و دار قالی دنیای چندین رنگبازیگری در نقشها را رج نخواهم کردراه آمدن با سدّ راهم را نمیتابممن کوهم ای دیوار؛ گردن کج نخواهم کرد کشیده شد...

کشیده شد...

کشیده شد...